Przeciwciała przeciw HCV met. RIBA

P-ciała p/HCV met. RIBA

Znaczenie kliniczne

HCV –wirus HCV należy do rodziny Flaviviridae, wywołuje wirusowe zapalenie wątroby typu C. Wirus przenosi się poprzez kontakt z krwią i zakażonymi tkankami, w tym jako zakażenia matczyno-płodowe oraz drogą kontaktów seksualnych. Okres wylęgania choroby wynosi średnio 50 dni (15–160 dni). Wirus HCV replikuje głównie w wątrobie, rzadziej w limfocytach B lub tkance mózgowej. Choroba może mieć przebieg ostry lub przewlekły, w konsekwencji którego może rozwinąć się marskość lub pierwotny rak wątroby. Wczesne wykrycie zakażenia pozwala na rozpoczęcie terapii, eliminację lub spowolnienie choroby. Diagnostyka WZW typu C obejmuje na pierwszym etapie oznaczanie przeciwciał anty HCV, które są wykrywane we krwi po 4–10 tygodni po zakażeniu. U osób z niedoborem odporności i dializowanych wynik badania może być fałszywie ujemny. W celu potwierdzenia zakażenia wykonywane jest jakościowe oznaczenie HCV RNA. Badanie replikacji wirusa z oznaczaniem ilościowym HCV RNA pozwala na określenie aktywności zakażenia. Wyróżnia się 6 głównych genotypów, różniących się wrażliwością na leki przeciwwirusowe. Z tego powodu w diagnostyce HCV wykonywane jest genotypowanie HCV, w celu oceny rokowania, rodzaju i czasu trwania terapii. W trakcie leczenia oceniana jest ilość materiału genetycznego wirusa we krwi, co pozwala na ocenę skuteczności leczenia.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Surowica