Diagnostyka infekcji

Wirus HIV, czyli ludzki wirus niedoboru odporności (Human immunodeficiency virus) jest wirusem, który jest przyczyną choroby znanej jako zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS). Regularne badania w kierunku tego wirusa powinny wykonywać osoby, które wykazują tzw. zachowania ryzykowne, które mogły je narazić na kontakt z wirusem.

Badanie przeciwciał anty‑HCV to podstawowy test przesiewowy stosowany w diagnostyce wirusowego zapalenia wątroby typu C (WZW C).

Oznaczenie antygenu powierzchniowego wirusa hepatitis B o kluczowe badanie przesiewowe w diagnostyce ostrego i przewlekłego zapalenia wątroby typu B. Jego obecność we krwi potwierdza aktywną infekcję – nawet przed objawami klinicznymi – sygnalizując wysoką zakaźność i konieczność izolacji/kwarantanny.

Badanie kalprotektyny w próbce kału to czuły test neutrophilarnego białka, umożliwiający diagnostykę i różnicowanie stanów zapalnych jelit.

Badanie laboratoryjne sprawdza, czy we krwi obecne są przeciwciała IgM skierowane przeciwko pasożytowi Toxoplasma gondii.

Badanie przeciwciał IgG przeciwko Toxoplasma gondii to test z krwi, który umożliwia sprawdzenie, czy organizm miał wcześniej kontakt z tym pasożytem. Stanowi kluczowy element diagnostyki toksoplazmozy.

Badanie kału w kierunku pasożytów polega na wykrywaniu w próbce stolca dorosłych form pasożytów, ich fragmentów oraz jaj. Umożliwia to potwierdzenie zarażenia konkretnym gatunkiem pasożyta i dobranie odpowiedniego, skutecznego leczenia.

Badanie przeciwciał klasy IgM pomaga w wykryciu świeżego zakażenia CMV (cytomegalowirusem).

Oznaczenie przeciwciał IgG przeciwko CMV pozwala stwierdzić, czy organizm miał już kontakt z wirusem cytomegalii, co ma kluczowe znaczenie u kobiet planujących ciążę i we wczesnej ciąży, u pacjentów z niedoborami odporności oraz przy doborze zgodnych serologicznie dawców i biorców do przeszczepienia narządów lub szpiku.