Parvowirus B19 DNA jakościowo

Parvowirus B19 DNA jakościowo

Znaczenie kliniczne

Zakażenie B19V zazwyczaj ma przebieg bezobjawowy lub manifestuje się jedynie w pierwszej fazie objawami grypopodobnymi (np. gorączka, dreszcze, ból głowy, bóle, mięśni). W drugiej fazie może wystąpić wysypka i świąd skóry, głównie u dzieci (tzw. „rumień zakaźny”) oraz ból stawów u dorosłych (reumatoidalne zapalenie stawów). Do zakażenia wirusem B19 dochodzi głównie drogą kropelkową, poprzez składniki krwi i produkty krwiopochodne oraz przez łożysko (zakażenie płodu). Okres wylęgania choroby wynosi 4-14 dni. W okresie 1-2 tygodni od zakażenia pojawiają się przeciwciała klasy IgM, są obecne we krwi chorego do około 6 miesięcy . Swoiste przeciwciała IgG pojawiają się w trzecim tygodniu zakażenia i są wykrywane przez lata. Wirus B19 wykazuje tropizm do komórek progenitorowych erytrocytów, do komórek mięśnia sercowego, a także do hepatocytów płodowych oraz dzieci. Wynika to z powinowactwa białek strukturalnych wirusa do antygenu P (globozydu). Ta cecha wirusa powoduje w trakcie trwania zakażenia m.in. leukopenię, małopłytkowość, uszkodzenie komórek wątroby, mięśnia sercowego, kryzę aplastyczną w przebiegu anemii hemolitycznej. Z kolei kompleksy antygen-przeciwciała powstające w czasie infekcji B10V odpowiedzialne za przewlekłe zapalenie stawów, zapalenie naczyniówki oraz kłębkowe zapalenia nerek. Parvowirus B19 uznawany jest także za jedną z częstszych przyczyn utraty ciąży w przypadku nieimmunologicznego obrzęku płodu. Zakażenie w pierwszych dwóch trymestrach ciąży obarczone jest dużym ryzykiem obumarcia wewnątrzmacicznego płodu. Diagnostyka zakażenia w zależności od jego fazy opiera się na testach serologicznych lub molekularnych. Najwyższa wiremia jest charakterystyczna dla okresu wczesnego zakażenia, wyjątek stanowią chorzy z zaburzeniami odporności, u których wynik PCR może byc dodatni przez kilka miesięcy i nie świadczy o ostrym zakażeniu.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Osocze EDTA