Posiew w kierunku VRE

Czym jest posiew w kierunku VRE?

W fizjologicznych warunkach, Enterococcus to nieszkodliwe bakterie jelitowe, bytujące w układzie pokarmowym i moczowo-płciowym człowieka. Najliczniej występują dwa gatunki: Enterococcus faecalis oraz faecium. Ten pierwszy kolonizuje głównie jelito grube, lokalizacja drugiego jest zbliżona, lecz bakterie te występują w mniejszych ilościach.

Enterococcus nie wytwarzają żadnych silnych toksyn lub innych ważnych czynników zjadliwości, jednak pozostają ważnymi patogenami stanowiącymi zagrożenie dla pacjentów hospitalizowanych.

Niektóre szczepy bakterii w wyniku szeregu procesów stają się bowiem niewrażliwe na leczenie wieloma rodzajami antybiotyków. Z tego powodu Enterococci oporne na wankomycynę (VRE) są jedną z najczęstszych przyczyn zakażeń nabytych w szpitalu, wywołujących nawet zagrażające życiu infekcje. Przenoszą się najczęściej za pomocą brudnych rąk, a zakażenia dotyczą głownie ran, układu moczowego, otrzewnej, a także obszaru serca. Szczególnie ciężką konsekwencją przejścia bakterii do krwi jest zapalenie wsierdzia.

Wankomycyna to jeden z antybiotyków o najszerszym spektrum działania, skuteczny przeciwko wielu rodzajom bakterii i często stosowany jako „lek ostatniej szansy” u osób, u których inne preparaty nie dały rezultatów. Mechanizm działania wankomycyny jako antybiotyku opiera się na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, niezbędnej im do niezakłóconego funkcjonowania. Enterococci tak zmieniają skład swojej ściany komórkowej, że antybiotyk ten przestaje być wobec nich skuteczny.

Ponadto, geny warunkujące oporność na wankomycynę mogą być przekazywane między poszczególnymi szczepami bakterii, co powoduje rozpowszechnianie niewrażliwości. Sprzyjające warunki do rozprzestrzeniania opornych patogenów występują zwłaszcza w szpitalach. Wszystko to sprawia, że zakażenia VRE są trudniejsze w leczeniu i w nawet do 50% przypadków mogą kończyć się śmiercią.

W zapobieganiu transmisji VRE dużą rolę odgrywają restrykcyjne przestrzeganie zasad higieny przez personel szpitali i innych ośrodków opieki zdrowotnej. Możliwe jest też przesiewowe wykrywanie nosicielstwa bakterii przez wymazy z odbytu i stosowanie wzmożonego reżimu sanitarnego przy pacjentach skolonizowanych.

Kiedy wykonać posiew w kierunku VRE?

Posiew w kierunku VRE  jest najczęściej zlecany w celu diagnostyki zakażeń szpitalnych, przebiegających z szeroką gamą objawów. Ryzyko, że to właśnie VRE są przyczyną infekcji wzrasta, jeśli na oddziale u któregoś z pacjentów uprzednio wykryje się nosicielstwo bakterii. Materiałem do badania mogą być zarówno płyny ustrojowe (krew, mocz), jak i wymaz z podejrzanej rany lub próbka stolca.

Badanie może być szczególnie przydatne u pacjentów leczonych wcześniej antybiotykami o szerokim spektrum działania (w tym wankomycyną) bez rezultatów, starszych, leżących i unieruchomionych, z osłabioną odpornością i licznymi chorobami współistniejącymi, długotrwale hospitalizowanych (m.in. na oddziałach intensywnej opieki medycznej, onkologicznych), po rozległych zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej, z pozostawionymi urządzeniami medycznymi (takimi jak cewnik naczyniowy lub moczowy, dreny) które mogą stanowić źródło infekcji.

Kto powinien wykonać posiew w kierunku VRE?

Osoby z objawami mogącymi sugerować zakażenia wankomycynoopornymi szczepami Enterococcus:

• z układu moczowego: dyskomfort przy oddawaniu moczu, bóle w okolicy lędźwiowej lub podbrzusza
• z układu pokarmowego: wymioty, biegunki, obrona mięśni brzucha, powiększanie obwodu brzucha
• z serca: osłabienie, wzmożona potliwość, ból w klatce piersiowej lub plecach, szmery w sercu
• z ran: jej zaczerwienienie, obrzęk, ból, sączenie się wydzieliny
• sepsy: gorączka, dreszcze, spadek ciśnienia i wzrost tętna oraz liczby oddechów, zaburzenia świadomości

Posiew w kierunku VRE norma

• posiew ujemny (-)

Oznacza, że z materiału z pobranej próbki nie wyhodowano bakterii – objawy pacjenta mogą być spowodowane przyczynami innymi niż infekcja opornymi Enterococcami i należy kontynuować diagnostykę. Jeśli w leczeniu wcześniej stosowano wankomycynę, istnieje również ryzyko rozwoju innych rodzajów bakterii opornych na działanie tego antybiotyku np. Staphylococcusa aureusa.

• posiew dodatni (+)

Oznacza, że z materiału z pobranej próbki wyhodowano bakterie – objawy pacjenta z dużym prawdopodobieństwem są spowodowane przez oporne Enterococci i należy izolować go od innych osób. Następnie, wykonywane jest badanie, które z innych grup antybiotyków będą skuteczne w jego leczeniu.