P-ciała p. retikulinie IgA

Przeciwciała przeciw retikulinie są jednym z serologicznych markerów celiakii (wraz z przeciwciałami przeciwgliadynowymi, przeciw transglutaminazie tkankowej i przeciwko endomysium mięśni gładkich). Przydatne w diagnostyce choroby jest oznaczanie przeciwciał w klasie IgA, jak i IgG. Celiakia (choroba trzewna) jest chorobą autoimmunizacyjną o znanej etiologii i podłożu genetycznym. Przyczyną choroby jest trwała nietolerancja glutenu, białka zawartego w zbożach, takich jak pszenica, jęczmień i żyto. Powoduje ona reakcję układu odpornościowego, w wyniku której zniszczeniu ulegają kosmki jelita cienkiego odpowiedzialne za wchłanianie substancji odżywczych z pokarmu. W zależności od obrazu klinicznego i dynamiki procesu chorobowego wyróżnia się postać klasyczną choroby (pełnoobjawową) oraz postacie atypowe: niemą (asymptomatyczną) i utajoną. Postać klasyczna celiakii odnosi się do przypadków, w których obserwuje się typowe objawy z biegunką i zespołem złego wchłaniania. W postaci atypowej choroby objawy żołądkowo-jelitowe są nieobecne lub mniej wyraźne a dodatkowo mogą pojawić się: niedokrwistość z niedoboru żelaza, wczesna osteoporoza, zmiany skórne, niepłodność, skłonność do poronień. Stężenie przeciwciał IgA jest bezpośrednio skorelowane z ekspozycją na gluten i spada w przypadku diety bezglutenowej. U pacjentów z podejrzeniem lub z potwierdzonymi niedoborami przeciwciał w klasie IgA należy wykonać oznaczanie przeciwciał przeciw retikulinie IgG.