Analiza pełnej sekwencji kodującej genu GJB2 - diagnostyka głuchoty dziedzicznej (DFNB1)

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu GJB2 – diagnostyka głuchoty dziedzicznej (DFNB1)

Znaczenie kliniczne

Głuchota dziedziczna (DFNB1) jest dziedziczona w sposób autosomalny recesywny. Zidentyfikowano ponad 100 mutacji genu GJB2, które mogą powodować utratę słuchu, która nie jest związana z innymi objawami. Większość postaci niedosłuchu opisuje się jako czuciowo-nerwowe, co oznacza, że są one związane z trwałą utratą słuchu spowodowaną uszkodzeniem struktur w uchu wewnętrznym. Niedosłuch można podzielić na kilka sposobów związanych ze sposobem dziedziczenia: autosomalny dominujący (DFNA), autosomalny recesywny (DFNB), związany z chromosomem X (DFNX) lub mitochondrialny (który nie ma specjalnego oznaczenia). Każdy z tych rodzajów ubytków słuchu obejmuje wiele podtypów. DFNB1 charakteryzuje się niewielkim lub głębokim ubytkiem słuchu, który występuje, zanim dziecko nauczy się mówić. Niektóre mutacje związane są z usunięciem lub wstawieniem aminokwasów w obrębie lub w pobliżu genu GJB2. Najpowszechniejsza mutacja w wielu populacjach, szczególnie u ludzi pochodzenia północnoeuropejskiego, usuwa jedną parę zasad w pozycji 35 w genie GJB2 (35delG). Wśród osób pochodzenia żydowskiego pochodzenia wschodnioeuropejskiego (aszkenazyjskiego) delecją jednej pary zasad w pozycji 167 (167delT) jest powszechna mutacja. Mutacje genu GJB2 związane są z utratą funkcji prowadzą do niefunkcjonalnej wersji koneksyny 26, co wpływa na zaburzenie funkcji połączeń szczelinowych. DFNA3 jest dziedziczony w sposób autosomalny dominujący. Ta forma utraty słuchu rozpoczyna się w trakcie nauki mówienia lub jak dziecko nauczy się mówić. Utrata słuchu waha się od łagodnego do głębokiego, z czasem staje się ostrzejsza i szczególnie wpływa na zdolność słyszenia dźwięków o wysokiej częstotliwości. Mutacje genu GJB2, które powodują DFNA3 zastępują jeden aminokwas w koneksynie 26 niepprawidłowym aminokwasem. W zależności od typu niedosłuch może ujawnić się w dowolnym momencie, od niemowlęctwa do starości. Utrata słuchu, która jest obecna, zanim dziecko uczy się mówić, jest klasyfikowana jako przedwczesna lub wrodzona. Utrata słuchu, która pojawia się po rozwoju mowy, jest klasyfikowana jako polingwistyczna. Od 2 do 3 na 1000 dzieci rodzi się z wykrywalnym ubytkiem słuchu w jednym lub obu uszach. Częstość występowania ubytku słuchu zwiększa się wraz z wiekiem.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Krew EDTA

Interferencje

Podstawą wykrywania zmian genetycznych metodami biologii molekularnej jest amplifikacja materiału genetycznego pacjenta za pomocą łańcuchowej reakcji polimerazy (polymerase chain reaction – PCR). Należy pamiętać, że niektóre leki hamują reakcję PCR, utrudniając lub uniemożliwiając wykonanie badania. Do leków tych należą m.in. niektóre antykoagulanty (np. heparyna) oraz leki przeciwwirusowe (np. acykowir). Jeżeli Pacjent przyjmuje leki hamujące PCR lub preparaty o nieznanym wpływie na PCR, krew należy pobrać, kiedy stężenie tych leków w osoczu jest względnie najmniejsze, np. tuż przed podaniem kolejnej dawki. Na formularzu skierowania należy odnotować przyjmowane przez Pacjenta leki o potencjalnym działaniu hamującym na PCR. W razie wątpliwości należy skontaktować się z Laboratorium.